Voor Vrijheid, vreugde en groei in werk & liefde, na een verleden van misbruik en geweld

Ohh Dennenboom… wat zijn je takken wonderschoon… Weet je hoe mooi jij bent?!!!

Geschreven door Deirdre Bouwman

Eergisteren hebben we onze kunstboom van de vliering gehaald. Een klein boompje die in ons oude appartement prima stond, alleen nu in de grote huiskamer was hij in ene wel heel iel… Een nieuwe neppert kopen is, vooral nu, wel erg duur. Dus besloten we om een ‘echte’ te kopen… 

Gisteravond ging man- en dochterlief op pad. Ze kwamen terug met een GROTE boom. Hij lag op de grond met plastic net er omheen. Ik knielde naast hem neer en voelde me verdrietig… zo’n mooie grote boom, afgehakt, voor mij, op de grond… Noem me weird, of emo… mag! Echter ik voelde me verdrietig om medeplichtig te zijn aan het omhakken van deze reus…  

Waar kwam dit gevoel nou toch vandaan? Ik herinnerde me een sprookje van vroeger en ben gaan googlen…. ik vond ‘m hier https://marreiki.wordpress.com/2014/12/15/verhaal-de-kleine-dennenboom/ (zie onder het sprookje) 

En zoals het leven bol staat van de ‘serendipities’ (vrij vertaald: wanneer je naar iets op zoek bent, dat je dan iets anders tegenkomt wat op dat moment (ook) van grote waarde is), leverde mijn nieuwsgierigheid naar het sprookje van De Kleine Dennenboom een mooie Kerstboodschap op! 

Een Kerstboodschap voor iedereen die het geluk van binnenuit sterker wil laten stromen!!! 

de-kleine-dennenboom

 

HET KLEINE DENNEBOOMPJE…. 
“In een groot, donker bos groeide er eens een kleine dennenboom, 
die niets liever wilde dan vlug groot worden. 
Jaloers keek hij naar de grote bomen rondom. 
Hij dacht niet aan de warme zon en de frisse wind. 
Hij merkte niets van de kinderen die bosbessen kwamen plukken en af en toe zeiden: 
“Kijk toch eens wat een leuke kleine dennenboom.” 
Dat vond de boom helemaal niet fijn om te horen. 
Langzaam maar zeker groeide het boompje, jaar na jaar kwamen er takken bij, maar
nog zuchtte het:  “Ach, was ik maar groot, dan kon ik de blauwe hemel raken en
de vogels zouden een nest bouwen op mijn hoogste tak.”  
In de winter kwam er een haasje en sprong over het boompje.  
“Doe dat niet.” riep het boompje boos.  

De volgende winter was het boompje zo groot, dat de haas er omheen moest lopen.   
Toen kwam de herfst en de houthakkers begonnen de grootste bomen om te hakken.  
Een voor een stortten de bomen neer en het was net alsof het bos zijn adem inhield,
de vogels zwegen verschrikt en de wind ging liggen.  
De bomen werden van hun takken ontdaan, op karren gelegd en weggevoerd.  
Waar zouden ze naar toe gaan?  
Wat stond hun te wachten?  
In de lente vroeg het boompje aan de zwaluwen:  
“Weten jullie waar de grote bomen zijn?”  
“We weten het niet, we hebben ze niet meer gezien.  
Wees maar gelukkig hier in het bos.” zeiden ze.  

Op een dag vloog een ooievaar voorbij.  
“Weet jij misschien waar de grote bomen zijn?” vroeg de boom.  
“Ver van hier heb ik schepen gezien met grote, sterke masten, ze roken naar dennenhout.”zei de ooievaar.  
“Oh, ik wou dat ik zo groot was om ook over zee te kunnen varen.”  
Het boompje bleef maar dromen van de zee en mopperde als de kinderen over zijn takken streelden.  
De vogels begrepen het boompje niet.  
“Wees toch blij dat jij niet wordt omgehakt!” kwetterden ze.  
“Verheug je toch in je jeugd!” ruiste de wind.  
“Het leven is goed in het bos.” troostte de zon.  
Maar de dennenboom begreep het allemaal niet, hij was en bleef ontevreden met zijn lot.  

Het werd opnieuw winter in het bos.  
Langzaam dwarrelden de sneeuwvlokjes naar beneden en spoedig waren de grond
en de bomen bedekt met een dikke laag sneeuw.  
Tegen kerstdag kwamen de houthakkers terug.  
Ze keurden de kleine boompjes en hakten de mooiste om.  
De sneeuw werd voorzichtig van hun takken afgeschud.  
Ze werden op een kar gelegd en een paard trok ze het bos uit.  
“Waar gaan die nu heen?  
Ze zijn niet groter dan ik en zij mochten hun takken houden.  
Worden zij nu ook een mast voor een schip?”  
Verdrietig schudde hij zijn takken en vroeg zich af waarom ze hem niet hadden gekozen.  
Aan enkele mussen, die ijverig voedsel zochten, aan de voet van het dennenboompje vroeg hij:  
“Waar gaan die kleine boompjes naar toe?”  
“Dat weten we!  
Dat weten we!” tjilpten de mussen druk, “in de stad hebben we door de ramen gekeken.  
Je kunt niet geloven hoe mooi ze zijn.  
Ze worden in de mooiste en de warmste plaats van het huis geplant.  
Aan hun takken worden kleurige ballen, zilveren slingers en honderden lichtjes vastgemaakt.  
Aan de voet van de boom liggen mooie pakjes met rode en groene strikken.”  
“Ach, ik wou dat ik ook in een warme kamer stond, versierd met kleurige ballen en lichthes.  
Dat lijkt me nog leuker dan een mast te zijn en over zee te varen.  
Wat gebeurt er later met die boompjes?”  
“Dat weten we niet,” kwetterden de mussen, “maar geniet nu toch eens van de frisse lucht in het bos!”  
De dennenboom werd groter en groter en de kinderen die hem zagen riepen:  
“Kijk eens wat een mooie boom mama!”  

Tegen kerstmis werd hij omgehakt.  
Hij voelde een stekende pijn en viel met een grote plof op de grond.  
Hij was niet gelukkig, zoals hij altijd gedacht had.  
Hij werd bevangen door een grote angst.  
Hij was verdrietig omdat hij zijn vriendjes moest verlaten.  
Hij huilde bij de gedachte dat hij nooit de bloemen en de vogels terug zou zien.  
“We nemen deze, hoeveel moet ik u betalen?” hoorde hij plotseling zeggen.  
Een man in een mooie rode jas droeg hem voorzichtig naar een groot huis.  
Hij werd in een prachtige kamer gebracht.  
Er stonden grote vazen, zetels en tafels vol speelgoed.  
De dennenboom werd in een grote bloempot, gevuld met zand, geplant.  
Toen begonnen de bedienden hem te versieren.  
Het boompje trilde van vreugde, nu zou het mooi gemaakt worden.  
Ze hingen kleurige ballen, appels en noten aan zijn takken.  
Gouden en zilveren slingers hingen van tak tot tak.  
Honderden lampjes werden vastgemaakt en bovenop de top straalde een gouden ster.  
Onder de boom schikten ze mooi ingepakte geschenken, met rode en groene strikken.  
’s Avonds werden alle lampjes aangedaan.  
Het dennenboompje glinsterde en fonkelde.  
Het zag er prachtig uit.  
De kinderen klapten opgetogen in de handen en de grote mensen keken bewonderend.  
Nadat ze kalkoen met appelmoes en een grote taart hadden gegeten, kwamen ze rond de boom
staan en zongen ze mooie liedjes.  
Toen mochten de kinderen de pakjes openen en de appels en noten van de takken nemen.  
Na een tijdje ging iedereen op in zijn eigen bezigheden en keek er niemand meer naar de boom om.  
De kinderen zaten rond het haardvuur en luisterden met open mond naar de verhaaltjes die opa vertelde.  
Toen gingen de kleintjes naar bed en het dennenboompje verheugde zich al op de volgende dag, als het
opnieuw versierd zou worden met snoepgoed en pakjes.  
Maar…. ’s morgens sleepten de bedienden hem naar zolder en zetten hem in een donkere, stoffige hoek neer.  
“Wat moet dat betekenen, waarom mag ik niet in de mooie kamer blijven staan?” vroeg het dennenboompje zich af.  
Weken gingen voorbij, zonder dat hij iemand zag.  
“Het is nu winter, men kan mij nu niet in de tuin planten, de grond is te hard en er ligt te veel sneeuw.  
Ik moet hier wachten tot het lente wordt.”  

Op een dag kwam er een man, die nog enkele kartonnen dozen in een hoek neerzette.  
Het boompje was erg eenzaam, het miste zijn vriendjes uit het bos.  
“Piep, piep”, zei een kleine muis, “is het hier niet gezellig?”  
Het dennenboompje hield niet van muizen, hij vond vogeltjes veel vriendelijker.  
Dus gaf hij geen antwoord, toen ze hem vroegen waar hij vandaan kwam.  
Hoe zou hij ooit kunnen uitleggen hoe groen het bos was en hoe lekker het gras rook na een regenbui.  
Eindelijk kwam de lente, hij hoopte dat men hem vlug in de tuin zou planten.  
Op een dag kwamen de bedienden de zolder opruimen.  
Ze sleepten de dennenboom naar beneden.  
“Hoera, ik mag naar buiten!” riep de boom blij.  
Hij spreidde zijn takken en de ster straalde in de zonneschijn.  
De kinderen speelden in de tuin.  
“Kijk, de ster zit nog op de top van de oude, verdroogde dennenboom.”  
Ze rukten de ster eraf en begonnen om de boom te dansen.  
Zijn takken knakten af en overal lagen verdorde dennennaalden.  
Toen kwam de knecht en hakte hem in kleine stukken.  
Terwijl de kinderen toekeken, werd de boom in brand gestoken.  
Het boompje zuchtte en dacht aan het koele bos, de sneeuw en de regen.  
De vlammen schoten hoog op en toen bleef er alleen een hoopje as over…………….” 

En Marianne schrijft er zelf over:  
“Het is een prachtig verhaal met een diep doordenkertje. Wanneer je zo graag wilt zijn zoals je wenst, en niet jezelf, kom je jezelf lelijk tegen. Ook wanneer je anderen wilt behagen door jezelf anders te laten zien, kan je eigen valkuil vormen waar je vanzelf in valt. Blijf jezelf zoals je bent, dan pas groei je tot het mooie natuur wezen die je werkelijk bent die voor niemand hoeft te veranderen.” 

En dat is dan ook mijn boodschap… kijk met open/nieuwsgierige ogen waar je nu staat, zoek naar alles wat je erin kunt waarderen, kijk naar alles wat er WEL is. Het is je denken die je gevoel bepaald… wanneer je jezelf rationeel toestemming geeft om blij en gelukkig te zijn met wat er wel is, zal je merken dat je gevoel zich daarbij passend aansluit. Alles wat we aandacht geven groeit… dus kies met wijsheid & liefde waar je op focust en waar je op afstemt! 

 

Knusse Kerstdagen en een relaxed

2020 toegewenst!!!

 


Jouw reactie op Ohh Dennenboom… wat zijn je takken wonderschoon… Weet je hoe mooi jij bent?!!!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


css.php